|
|
[Definitie:] "An ergogenic aid is any substance or phenomenon that enhances performance."
(Wilmore and Costill) 
|
|
|
||
|
||
|
2 8 - 0 4 - 2 0 0 4 Bij hoge eiwitinname is snel eiwit minder efficient
Ben jij die nare discussie over spierafbraak door teveel eiwit ook zo zat? Kop op! Het ergste moet nog komen. Nu hebben Franse onderzoekers weer ontdekt dat vooral snelle eiwitten, zoals soja en wie-weet ook wei, minder efficient is als je er teveel van binnenkrijgt.
De Franse onderzoekers bestudeerden al geruime tijd de gevolgen van een dieet dat veel eiwit bevat. Dit keer vroegen ze zich af of het nog uitmaakt of een eiwit 'snel' is, en vrij kort na inname een 'piek' in het bloed veroorzaakt, of 'langzaam', en zorgt voor een langdurige toename van de concentratie aminozuren in het bloed die juist langzaam op gang komt.
Om die vraag te beantwoorden gaven ze twee groepen gezonde mannen en vrouwen zeven dagen lang een dieet dat dagelijks 1 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht bevatte, of een dieet dat de proefpersonen dagelijks voorzag van 2 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht. Beide dieten bevatten evenveel joules.
Na die week kregen beide groepen een maal met gelabelde eiwitten die de onderzoekers door het lichaam konden volgen. Van elke groep kreeg de ene helft een maal dat langzame melkeiwitten bevatte, en de andere helft een maal met de sneller eiwitten uit soja. De maaltijden waren verder precies hetzelfde.
De groepen leken sprekend op elkaar. Hun leeftijd was gemiddeld 30, hun BMI 22, hun lengte 1.70, hun vetpercentage 17.3. Het waren geen bodybuilders of krachtsporters.
Hieronder zie je wat voor effect het dieet met de normale hoeveelheid eiwit (NP) en veel eiwit (HP) hadden gehad. Met een beetje goede wil kun je de figuur interpreteren als een argument om als krachtsporter veel eiwit te nuttigen. Insuline lager, glucagon hoger, cortisol lager, IGF-1 hoger. Hieperdepiephoera.
Maar toen de onderzoekers het bloed van de proefpersonen onderzochten ontdekten ze dat de hoeveelheid beschikbare aminozuren in de HP-groep lager was.
Het ureum was hoger in de HP-groep, net als ammonia. De hoeveelheid bindingseiwit - voornamelijk albumine - was hoger, de hoeveelheid aminozuren was lager. Dat albumine, opperen de onderzoekers, is een soort buffer voor als de consumptie van eiwit omhoog gaat.
In de proef was de eiwitinname gestegen tot boven de hoeveelheid die het lichaam kon hebben. De daling in de beschikbare aminozuren was hem gaan zitten in de dispensable aminozuren. Dat zijn de aminozuren die het lichaam uit andere aminozuren kan aanmaken.
Hieronder zie je de concentraties van de gelabelde aminozuren in het bloed van de proefpersonen. Links staan de curven van het langzame melkeiwit, rechts die van het snelle soja. De doorzichtige bolletjes of driehoekjes staan voor de maaltijd in de NP-groep, de donkere voor de maaltijd in de HP-groep. Op de horizontale balk is de tijd aangegeven. Je kunt de beweging van de curve acht uur volgen.
De totale hoeveelheid aminozuren in de hoog-eiwitgroep is lager. Wat betreft de indispensable aminozuren is het verschil niet zo duidelijk, maar wat betreft de dispensable aminozuren wel.
Wat blijkt? Het verschil tussen HP en NP is op zijn grootst in de groep die zojuist een sojamaaltijd had gegeten. Hoe sneller het eiwit, des te minder efficient gaat het lichaam ermee om - tenminste, bij een hoge eiwitinname.
In proeven met ratten slachtten de onderzoekers de dieren en keken ze waar die gelabelde eiwitten terecht waren gekomen. In eerdere studies bleek dat vooral de spieren en huid achteruitgaan door een hoog-eiwitdieet, maar dat de organen in de buik groeien. Zulk onderzoek is bij mensenproeven niet mogelijk, maar door analyse van de ontlasting en het bloed van hun proefpersonen konden de onderzoekers toch nog veel achterhalen ver de bestemming van de eiwitten.
Vlak hieronder zie je figuur die vertelt wat er met de eiwitten uit de melkeiwitmaaltijd gebeurde. Daar weer onder staat diezelfde figuur, maar dan van de sojamaaltijd.
Als sporter kijk je meteen naar N-retained - hoeveel eiwit hou je nou eigenlijk vast. Of je nou snel of langzaam eiwit eet, in de HP-groep is het altijd minder. Maar in de soja-groep is het veel minder dan in de melkeiwitgroep. Voor de productie van ureum geldt het tegenovergestelde.
Breken mensen meer spieren af als ze veel eiwitten binnenkrijgen, net als ratten in andere studies? Die vraag kun je op basis van deze studie niet beantwoorden. Wel maakt het onderzoek duidelijk dat de efficientie waarmee het lichaam met eiwitten omgaat vermindert naarmate de inname hoger wordt. Ergens is een optimum, en ga je dat voorbij, dan werkt eiwit averechts. Dat optimum is minder ver naarmate je eiwitten sneller zijn.
Morens C, Bos C, Pueyo ME, Benamouzig R, Gausseres N, Luengo C, Tome D, Gaudichon C. Increasing habitual protein intake accentuates differences in postprandial dietary nitrogen utilization between protein sources in humans. J Nutr. 2003 Sep;133(9):2733-40. [PubMed] |
|
|
