|
0 1 - 1 1 - 2 0 0 7
Helft van de Nederlanders kan niet veilig een kipfiletje bakken
(Resource 1 November 2007)
Iedereen weet dat je kip moet verhitten om bacterien te doden, en dat je een bord waarop rauwe kip heeft gelegen niet
moet gebruiken om gekookte kip te snijden. Consumentenwetenschapper Arnout Fischer van Wageningen Universiteit
ontdekte dat we met die kennis niets doen als we in de keuken staan te koken.
[Risk Anal. 2007 Aug;27(4):1065-82.]
Met een beetje pech koop je in de supermarkt een kipfilet die besmet is met Campylobacter jejuni. Wil je een
Campylobacterkip veilig kunnen eten, dan moet je tijdens het koken het aantal Campylobacters met een factor tienduizend
verminderen.
Toen Fischer twee dozijn proefpersonen besmette kip liet klaarmaken in een keuken, ontdekte hij dat ongeveer de helft van
hen erin slaagt die kip gaar en veilig op het bord te krijgen.
De andere helft niet.
[EFSA: Campylobacter haalt Salmonella in]
[Er zit een gevaarlijke bacterie in de sla]
[Amerika jaagt op killerbacterie in spinazie]
[Archief Bacteriegevaar]
3 1 - 1 0 - 2 0 0 7
Teveel zink is net zo slecht voor spierweefsel als te weinig, zegt dierstudie
(J Nutr Biochem. 2007 Nov;18(11):753-9.)
Een dieet met te weinig zink tast het vermogen van de spieren aan om kracht en arbeid te verrichten. Zie daar de
biochemische basis voor het gehamer van de supplementenindustrie op het belang van zinksuppletie voor
krachtsporters. De industrie zal dus niet blij zijn met deze dierstudie van de University of Georgia. Die
suggereert dat een overmaat aan zink voor de spieren net zo fout uitpakt als een tekort aan zink.
De onderzoekers gaven drie groepen ratten 42 dagen achtereen een dieet dat voor respectievelijk vijf,
dertig en tweehonderd parts per million (ppm) zink bevatte. Een dieet met dertig ppm zink geeft ratten zo
ongeveer hun dagelijkse aanbevolen hoeveelheid aan zink.
De hoeveelheid zink was niet van invloed op het totale lichaamsgewicht. Maar toen de onderzoekers in de spieren
van de ratten gingen kijken, zagen ze iets merkwaardigs. De effecten van een tekort aan zink leken verdraaid veel
op de effecten van extra veel zink.
Hierboven zie je het effect van zink op S-glutathiolated carbonic anhydrase, een beschermend eiwit dat de
spiercel aanmaakt tegen zuurstofschade. Te weinig zink maakt spieren kwetsbaar voor schade door verbrandingsprocessen -
maar een overmaat aan zink doet dat dus ook.
Heat Shock Protein 20 beschermt een langzaam type spiervezel tegen schade. Als de vezel dreigt te worden aangetast
pakt het eiwitje de vezel bij wijze van spreken in. Weinig van het eiwit is een merker voor atrofie, en
komt voor als de zenuwen van de hersenen naar de spieren zijn afgesneden of als mensen hun ledematen lange tijd niet
gebruiken.
Heart fatty acid binding protein loodst vetzuren door de spiercel naar de plaatsen waar ze verbrand kunnen
worden.
Precies zo'n figuur als de drie van hierboven vonden de onderzoekers tenslotte toen ze keken naar het eiwit
myosin light polypeptide 3. We zullen je een moeilijk verhaal besparen, maar een tekort aan zink en een
overmaat aan zink imiteren wat dat eiwit betreft het afsnijden van de zuurstoftoevoer naar de spiercel.
Voer met tweehonderd ppm zink bevat veel zink. Meer dan, omgerekend naar mensen, een sporter binnenkrijgt
als die een mutlivitamientje of zo slikt. Maar als je met zware zinksupplementen gaat experimenteren, dan is het
niet onmogelijk om het humane equivalent van de extreme zinkdosis in deze dierstudie te halen.
De onderzoekers doen echter geen uitspraken over zinksupplementen en de effecten daarvan op mensen. Het is ze te
doen om het proof of principle, blijkt uit de slotzin van het abstract. "These results suggest that the
consumption of pharmacologic doses of zinc may be detrimental to muscle function."
[Waarom extreme zinksuppletie misschien slecht voor het hart is]
[Gebruikers van multivitamines met zink sterven vaker door prostaatkanker]
[Zinksupplementen doden bloedcellen]
[Archief Zink]
|
[Definitie:] "An ergogenic aid is any substance or phenomenon that enhances performance."
(Wilmore and Costill) 
