|
|
[Definitie:] "An ergogenic aid is any substance or phenomenon that enhances performance."
(Wilmore and Costill) 
|
|
|
||
|
||
|
0 7 - 0 3 - 2 0 0 7 De nazi-origines van een testosteron-implantaat
US Patent 2,517,513 is een degelijk ogend document, dat metalen cilindervormige implantaten beschrijft. Ze geven hormonen als testosteron, estradiol, insuline of groeihormoon af aan het lichaam. Niets in het patent doet vermoeden dat het geboren is in concentratiekamp Buchenwald.
Nadat Hitler aan de macht kwam, richtte zijn rechterhand Heinrich Himmler in 1934 een speciale eenheid op, die moest jagen op homo’s. Het Reich Central Office for the Combating of Homosexuality and Abortion, heette de organisatie op z’n Engels. Himmler wilde een medische oplossing voor homoseksualiteit, die volgens hem het geboortencijfer van Duitsland verlaagde. Die ontwikkeling was de kans waar de Deense arts Carl Peter Vaernet [Wikipedia] op zat te wachten.
Vaernet beweerde dat hij de Nazi’s aan die oplossing kon helpen. Net als veel andere artsen in de vroege twintigste eeuw dacht Vaernet dat mannen homoseksueel werden door een tekort aan testosteron. Sinds 1932 werkte Vaernet aan een applicatie die hormonale niveaus in het lichaam kon verhogen. Synthetische klieren, noemde Vaernet ze, die synthetische hormonen afgaven.
Er waren in Nazi-Duitsland meer onderzoekers die met hormonen experimenteerden. Vaernets grootste concurrent was Knut Sand. Sand liet de synthetische hormonen liggen, en experimenteerde met biologische klieren die hij van het ene organisme in het andere implanteerde. Met de huidige kennis over afstotingsverschijnselen is duidelijk dat het onderzoek van Vaernet meer kans van slagen had.
Hoewel Vaernets proefkonijnen in de jaren dertig nog uitsluitend bestonden uit muizen – volgens verslagen zou de Deen er vierduizend van kunstmatige klieren hebben voorzien – gaven de Nazi’s Vaernet de opdracht het homoprobleem op te lossen. De Deen kreeg een jaarsalaris van tienduizend Reichsmark en onderzoeksfaciliteiten. In ruil voor die privileges zou hij eventuele patenten moeten afdragen aan de SS.
Het is niet duidelijk wat voor onderzoek Vaernet allemaal deed. Hij onderzocht niet alleen hormonen, maar ook ultrasone golven. Hij lijkt zich bovendien zoveel mogelijk te beperken tot dierproeven. Volgens een goed gedocumenteerde website interviewde een krant Vaernet in 1941 over zijn onderzoek. Het artikel noemt luidkeels kraaiende handen, die rond Vaernets werkplaats rondlopen en zijn voorzien van testosteron-implantaten.
Een jaar later, in 1942, doet Vaernet een eerste experiment op een mens. Vaernet ‘geneest’ naar eigen zeggen een schoolmeester met homoseksuele neigingen. De man zou, nadat hij het implantaat had gekregen, zelfs zijn getrouwd. Ongetwijfeld had Vaernets succes ook te maken met de nazi-wetgeving, waarin homoseksualiteit een zware misdaad was waar de doodstraf op stond. Vaernets menselijke proefkonijnen hadden er alle belang bij om ‘genezen’ te worden.
Vaernets eerste patent dateert uit 1943. Het is een Deens patent. Later komen er Duitse en Amerikaanse patenten.
In 1944, toen de oorlog op zijn einde liep, vervolgde Vaernet zijn experimenten in concentratiekamp Buchenwald. Een Rooms-Katholieke priester behoorde tot Vaernets eerste slachtoffers. Volgens Vaernets aantekeningen kreeg de man door de implantatie van de Pressling in zijn rechterlies een jonger, energieker uiterlijk. Hij was onbezorgder en fantaseerde na de ingreep over vrouwen. Hij verlangde er zelfs naar een bordeel te bezoeken, bekende de priester, maar ja: dat kunnen priesters natuurlijk niet doen.
Volgens de ene bron opereerde Vaernet in totaal veertig homomannen. Volgens andere waren het er vijftien. Twee mannen overleefden de operaties niet. Ze stierven door ontstekingen die optraden na de ingreep.
De SS nam geen genoegen met verklaringen van mannen die zeiden dat ze zich aangetrokken voelden tot vrouwen. De SS transporteerde Vaernets patiënten naar het vrouwenkamp Ravensbrueck, en dwongen ze seks te hebben met prostituees onder het oog van soldaten.
Vaernet had zijn blikveld inmiddels verwijd. Hij wilde ook klieren maken die insuline afgaven, en nog meer hormonen. Er verschenen artikelen over hormonen die de hypofyse aanmaakte, en die een verjongende werking zouden hebben. Vaernet was ervan overtuigd dat zijn applicaties konden zorgen voor een ‘eeuwige jeugd’. Hij werkte samen met nazi-ingenieur Holger Winding Christensen aan een machine die de metalen klieren goedkoop kon fabriceren. Het geld kwam van nazibons Ernst Grawitz. Het is niet duidelijk of die machine ook is gebouwd.
In 1945 was de oorlog voorbij, en werd Vaernet gearresteerd. De Britten die hem oppakten vonden dat Vaernet een oorlogsmisdadiger was, en droegen hem over aan de Deense overheid. De Denen stonden echter toe dat Vaernet in gevangenschap via zijn zoon Kjeld de onderhandelingen opende met het Brits-Amerikaanse Parke, Davis and Companions en diens concurrent DuPont. De bedrijven hadden interesse in Vaernets testosteron-implantaat. Het idee van een eeuwige jeugd was populair in die dagen.
Brieven van Vaernet suggereren dat DuPont hapte, en dat het bedrijf geld overmaakte op Vaernets rekening. De Deen ontsnapte in 1947 via Zweden naar Argentinië, dat toen gretig oorlogsmisdadiger opnam. Vaernet zou in zijn nieuwe vaderland zelfs op vriendschappelijk voet komen met Juan en Evita Peron. Dictator Peron was zo onder de indruk van Vaernet, dat hij hem een belangrijke functie gaf in het gezondheidsdepartement van Buenos Aires.
We hebben niet kunnen achterhalen wat er precies met Vaernets patenten is gebeurd, maar het lijkt erop dat ze invloed hebben gehad. Tot in de jaren negentig vind je patenten voor andere implantaten, die Vaernets patent citeren. In een patent van Monsanto voor een veterinair implantaat, dat in koeien de afgifte van melk moet verhogen door extra groeihormoon af te geven, vind je bijvoorbeeld een verwijzing naar Vaernets werk.
Onderzoekers en journalisten hebben Vaernets wrede experimenten meerdere keren opgerakeld. Wat er met hem was gebeurd werd pas duidelijk toen een Deense homo-activist via het internet in contact kwam met Vaernets kleinzoon. Die vertelde wat er na 1947 met Carl Vaernet was gebeurd.
Vaernet overleed in 1965 in Argentinië. Tot zijn dood was hij bang geweest dat nazi-jagers hem zouden vinden en voor een rechtbank zouden slepen.
1. Michael Burleigh, Wolfgang Wippermann. The Racial State: Germany 1933-1945. Cambridge University Press, 1991. |
|
|
