|
|
[Definitie:] "An ergogenic aid is any substance or phenomenon that enhances performance."
(Wilmore and Costill) 
|
|
|
||
|
||
|
1 8 - 0 1 - 2 0 0 4 Dynamo Berlin speelde tegenstanders van het veld met Aponeuron
Het communistische regime van Oost-Duitsland diende aan voetbalspelers op grote schaal stimulerende middelen toe om ze beter te laten spelen. Dat schrijft de Duitse historicus Giselher Spitzer in zijn boek over voetbal en triatlon in de DDR.
Het meest serieus was de situatie binnen de meervoudige Oost-Duitse kampioen BFC Dynamo Berlin, 'het' team van Oost-Duitsland. Toen Dynamo in de Europa Cup van 1988 tegen het West-Duitse Bremen uitkwam, kregen vijftien spelers middelen toegediend. Volgens de archieven ging het om een 'kortwerkend stimulerend middel', dat bekend stond als 'vitamine B-17-Komplex'.
Een jaar later vertelde een speler, die toen inmiddels naar het westen was gevlucht, in de krant Bild over zijn ervaringen met de pillen. "Het waren witte tabletten die je onder je tong moest laten oplossen", zei hij. "Daarna zag je de kleuren en contrasten veel helderder."
Dynamo won met 3-0. Bij een tweede treffen verloor Dynamo echter met 5-0. De Oost-Duitsers hadden toen, uit angst voor een dopingcontrole, het gebruik van middelen achterwege gelaten.
Een ex-speler van Dynamo, Falko Götz, heeft zich aangesloten bij een groep gedupeerde sporters die Dynamo wil vervolgen. Andere sporters ontkennen bij hoog en laag dat de voetballers van Dynamo nooit doping hebben gebruikt. Bodo Rudwaleit zei bijvoorbeeld: "Dit is idioot. Spitzer wil zijn boek verkopen. In voetbal heb je niks aan doping. Dat is bewezen."
Spitzer heeft in interviews gezegd dat hij de sporters die hem aanvallen niet beschuldigt van hypocrisie. Vaak wisten ze niet dat ze gebruikte. "Ik vermoed dat er zelfs een programma is geweest om sporters eraan te wennen dat ze dingen slikten waarvan ze niet wisten wat het was. Daarna veranderden de artsen het preparaat of de tijd waarop de sporters het moesten innemen. Zo kweekte het systeem een pilmentaliteit die het toedienen van doping makkelijker maakte."
Volgens Spitzer was het middel dat de voetballers slikten de amfetamine Aponeuron. Aponeuron duikt op in de vroege jaren zeventig, in artikelen van Duitse farmacologen. Het heette toen nog AN-1. Het is een stof die in het lichaam omzet in amfetamine.(1)
Aponeuron versterkt de concentratie op een doel en verbetert daarbij het humeur. Het verbetert volgens de studies de motoriek.(2) Duitse elitetroepen hadden het, samen met het verwante Pervitine, in hun uitrusting zitten voor noodgevallen.(3) Er circuleerde nog tot in ieder geval in de jaren negentig door Duitse farmaceuten gemaakte Aponeuron in het drugcircuit.
Dertig doden per jaar Spitzer onderzoekt al sinds 1994 het gebruik van doping in de DDR aan de hand van archieven en verklaringen van atleten. Uit dat onderzoek bleek dat het dopingprogramma jaarlijks aan dertig sporters het leven kostte, dopingdoden bij de politie, het leger en schoolsport niet meegerekend.
Eén van de jongste slachtoffers die Spitzer op het spoor kwam was de zestienjarige zwemmer Jörg Sievers, die in 1973 overleed aan de gevolgen van langdurig gebruik van anabolica. Het bijzondere van dat geval was het bizarre trainingsschema dat Sievers volgde. Het verschilde duidelijk van de centraal vastgelegde schema's. De historicus vermoedt dat dopingartsen op Sievers experimenteerden om te zien hoe zwaar ze het organisme konden belasten. Bij Sievers lijkschouwing vonden pathologen een kapotte lever, nieren en milt.
Het Oost-Duitse dopingprogramma was enorm. Jaarlijks gingen er tienduizend getalenteerde kinderen naar speciale scholen. Vijfduizend trainers en duizend 1000 artsen dienden jaarlijks twee miljoen tabs met anabolen toe. Het totale aantal slachtoffers schat Spitzer op tienduizend. Maar de volledige schade is groter dan wat hij kon vinden in de archieven, denkt hij.
"Kinderen van anabolengebruikers hebben afwijkingen gekregen", zegt hij. "En veel amfetaminegebruikers zijn later aan de drank gegaan. Ze wisten het niet, maar ze waren verslaafd. Toen de programma's stopten grepen ze naar de alcohol bij wijze van compensatie."(4)
1. Ruth Spitzenpfeil.
,,Im Eiskunstlauf bringt es doch gar nichts''.
Befunde über Möglichkeiten und Nutzen von Doping in einer kompositorischen Sportart.
Neue Zuricher Zeitung, 31-10-2000.
1 3 - 0 7 - 2 0 0 2 Twee miljoen euro voor Oost-Duitse dopingslachtoffers
De Duitse regering heeft een bedrag van twee miljoen euro uitgetrokken voor de atleten die in de communistische tijd zijn volgestopt met anabolen. Soms zonder dat ze het wisten - de artsen zeiden de sporters dat ze vitamines kregen. Meestal begon het gebruik tussen het veertiende en zestiende levensjaar. Soms zelfs al op 12-jarige leeftijd.
In het oude Oost-Duitsland kregen ongeveer tienduizend sporters tussen 1979 en de val van de muur in 1989 verplicht anabolen. Het meest populair was Turinabol of blue blitz. Naar verwacht hebben duizend sporters last van hun gezondheid gekregen door de hormonen. Wie aanspraak wil maken op schadevergoeding heeft tot maart 2003 de tijd om zich te melden.
Heidi wordt Andreas De meest voorkomende klachten waren het ontstaan van vrouwenborsten bij mannen, het ontstaan van knobbels in de borsten van vrouwen, stemverlaging, acne, lichaamshaar, vergroting van de clitoris, kaalheid en - ook bij vrouwen - borstverkleining. Het meest spraakmakend is het geval van de kampioene Andreas Krieger, die zijn medailles won toen hij nog Heidi heette. Krieger, wiens getuigenis voor de Duitse regering doorslaggevend was, raakte door het anabolengebruik zo vermannelijkt dat hij besloot maar als man verder te gaan.
Ernstig waren de klachten over leverstoornissen, kanker, depressies en aangeboren medische problemen bij kinderen van de atleten. Als sporters zwanger werden, oefenden de sportartsen druk op ze uit om hun kinderen te laten aborteren.
Soms ontdekten sporters dat ze anabolen kregen, en geen vitamines. Discuswerpster Brigitte Michel ontdekte bij toeval bijvoorbeeld dat ze exact dezelfde pillen kreeg als haar gammele grootvader. Toen ze de bijsluiter van zijn medicijnen las, wist ze waarom ze zich zo vreemd voelde sinds ze 'vitamines' was gaan nemen. Toen ze weigerde nog pillen te slikken, gooiden de artsen haar uit de competitie en lieten haar de vloeren van de sportgebouwen schoonmaken.
Achteraf was Michel te laat: op latere leeftijd kreeg ze last van haar heupen. Versleten door de te grote gewichten waarmee ze had getraind - ze stond met bijna tweehonder kilo te squatten. Nu heeft ze plastic gewrichten, is ze geopereerd aan haar rug, is een been gevoelloos en heeft ze constant pijn. Werken kan ze niet meer.
Tweeduizend gevallen Bijna 250 platgespoten sporters hebben zich verenigd in de Doping Victims' Support Group, dat vierhonderd gevallen verzamelde en voor de rechter bracht. De voorzitter van de vereniging, de chirurg Klaus Zollig, schat het totale aantal zieke atleten op tweeduizend.
De belangrijkste verdachten zijn Manfred Ewald, die de scepter zwaaide over het anabolenprogramma, en de arts Manfred Hoeppner, die het technische gedeelte ervan voor zijn rekening nam. Ze kregen twee jaar geleden geen gevangenisstraf maar voorwaardelijke straffen van respectievelijk 22 en 18 maanden.
Er waren ongeveer tweehonderd trainers in het programma werkzaam. Die zijn inmiddels uitgewaaierd over de hele wereld.
De Christendemocraten, die in Duitsland nu in de oppositie zitten, willen iedere betrokken sporter vijfduizend euro schadevergoeding te geven. De regering van Socialisten en Groenen voelt daar niets voor: dat zou te duur worden. Veel gedupeerde sporters voelen zich daarom - en door de milde straffen - niet serieus genomen. 'De regering wil zo snel en goedkoop mogelijk van ons af zijn', vertelde de atlete Birgit Boese aan journalisten nadat het besluit tot het fonds was genomen.
Veel Ossies willen de zaak zo snel mogelijk vergeten. De 570 Olympische medailles die Oost-Duitsland won zijn zo ongeveer het enige succes dat het communistisch regime heeft geboekt.
In het Westen? Opvallende geluiden komen ook uit de PDS, de partij die is voortgekomen uit de oude communistische partij van Oost Duitsland. De gewezen wielrenner Gustav-Adolf Schur stemde tegen het fonds omdat het alleen was bedoeld voor Oost-Duitse atleten. Ook in West-Duitsland was het gebruik van doping wijdverspreid geweest, vond hij. Ongetwijfeld waren daar ook slachtoffers gevallen.
Good point, Gustav.
1. Hannah Cleaver.
Germany Compensates Athletes Given Secret Steroids.
Reuters, 14-6-2002.
1 3 - 0 6 - 2 0 0 2 Duitse dopingdokter aan de slag in Zuid Afrika
De Zuid-Afrikaanse atletiekbond ASA - Athletics South Africa - heeft Ekkart Arbeit aangenomen als 'coach consultant'. Arbeit werkte als sportwetenschapper mee aan het beruchte Oost-Duitse anabolenprogramma en bracht daarnaast ook nog in totaal duizend pagina's aan geheime rapporten uit aan de Stasi, de Oost-Duitse geheime dienst. Arbeit was bij de geheime dienst bekend onder de naam Claus Tisch.
Al jaren gaan er geruchten over Arbeits betrokkenheid bij doping. Volgens de Zuid-Afrikaanse sportbobo Banele Sindani was dat echter geen reden Arbeit niet in dienst te nemen. Volgens Sindani was nooit bewezen dat er in Oost-Duitsland doping was gebruikt. De Zuid-Afrikaanse Sunday Times spoorde daarop echter Werner Franke, de Duitse dopingonderzoeker op. Franke onderzocht in 1995 voor de overheid de betrokkenheid van de geheime dienst bij het anabolenprogramma.
Franke, die is verbonden aan de universiteit van Heidelberg, kende Arbeit. Volgens hem speelde de wetenschapper een belangrijke rol in het dopingprogramma. Hij verstrekte geen hormonen, maar controleerde wel de machinerie. Daarnaast fungeerde Arbeit tussen 1969 en 1989, toen Muur viel, als spion. Hij bespioneerde sporters, coaches, artsen, vrienden en collega's.
Dat deed Arbeit al vanaf het moment dat hij in de sport actief was. Toen hij in 1971 de collegebanken was ontgroeid rapporteerde Arbeit alle gevallen waarin sporters en coaches hun verplichte doses hormonen niet namen.
In 1975 gaf hij twee vrouwelijke artsen aan, die ethische bezwaren hadden tegen het verstrekken van anabolen aan sporters die ernstige bijwerkingen kregen. De Stasi zorgde ervoor dat ze geen werk meer in de sport konden krijgen.
Ook in zijn vrije tijd spioneerde Arbeit. Hij liep rond in hotels die zowel door Westerlingen als dissidenten werden bezocht, en gaf aan dissidenten die contact zochten, aan.
Banele Sindani was door Frankes verhaal niet overtuigd. Goed, Arbeit was een dopingzondaar, maar de atletiekunie wilde hem nog steeds graag hebben. 'Als dr Arbeit inderdaad betrokken was bij het Oost-Duitse dopingprogramma, dan zullen wij van de ASA zijn zonden vergeven', kweelde de atletiekbond in een verklaring.
De ASA zei eerder waarom het Arbeit zo graag wilde hebben. 'Dr Arbeit is een van de weinige mensen die nog weten hoe je een atletiektrainingsprogramma moet opzetten om een optimaal resultaat te behalen.'
In 1997 was het de Australische atletiekbond die Arbeit binnenhaalde. Toen kreeg de bond steun van John Coates, de baas van het Australian Olympic Committee, nadat de Duitser een ontmoeting had gehad met de Australische Olympiers. Toen overtuigde Arbeit het comité van zijn voorliefde voor een dopingvrije sport. Ook toen al gingen er geruchten dat Arbeit betrokken was bij het Oost-Duitse dopingprogramma. Onzin, vond Coates. Daarnaast moesten de vragenstellers niet vergeten dat Arbeit 'een systematische en wetenschappelijke sportieve kennis' met zich meebracht.
Update: De Olympische kampioene en heptatlete Denise Lewis nam Ekkart Arbeit eind april 2003 in de arm. De officiële reden was dat Arbeit de juiste persoon was om haar conditie op te vijzelen en haar gooitechniek te verbeteren. Dat vertelde Lewis' coach Frank Dick aan journalisten van The Guardian.
Lewis zag geen ethische problemen in het werken met een Stasi-spion, aldus coach Dick. "Arbeit is niet schuldig bevonden door de Duitse rechters die zijn zaak behandelden." Dat is waar, maar dat komt door de manier waarop de Duitse wet is geformuleerd. In Duitse dopingzaken is alleen de persoon die daadwerkelijk medicijnen verstrekt aanspreekbaar - en Arbeit was destijds te belangrijk om zelf de naald te injecteren. "De geschiedenis moet maar oordelen hoe fout Arbeit was", zei Dick. "Ik kan het in ieder geval niet."
Journalisten verwachten dat de sponsor van Lewis, schoenfabrikant Nike, niet blij zal zijn met de aanstelling van Arbeit. Nike verhinderde ook al dat Marion Jones ging werken met Charles Francis.
1. David Isaacson. Athletics SA wants coach who spied for secret police. Sunday Times, 29-4-2002. 1 3 - 0 6 - 2 0 0 2 Manfred Ewald overleden
Eind oktober 2002 overleed Manfred Ewald op 76-jarige leeftijd aan longontsteking. Ewald was tussen 1961 en 1988 hoofd van de Oost-Duitse sportfederatie, en tussen 1973 en 1990 hoofd van het NOC - en dus verantwoordelijk voor het Oost Duitse dopingprogramma.
Ewald werd geboren in 1926 in het Podejuch en ging naar een elite Nazischool. In 1944 vocht hij in het leger en namen de Russen hem korte tijd gevangen. Na de oorlog kwam Ewald vrij en begon hij op te klimmen in de bureaucratie van het Oost-Duitse sportsysteem.
Stephen Graham. Germany's Manfred Ewald Dies at 76. AP, 22-10-10-2002. 2 9 - 1 2 - 2 0 0 2 Oostblokcoaches achter dopinggevallen India
De dopingzaak rond de Indiase afstandloopster Sunita Rani staat niet op zichzelf, schrijft de Indiase krant The Tribune. Het nationale lab dat de Indiase atleten controleert is niet geaccrediteerd, waardoor Indiase sporters binnen de grenzen dikwijls prestaties neerzetten die ze in het buitenland niet kunnen evenaren.
Daarnaast heeft Rani een coach die uit het voormalige Oostblok komt. 'These coaches come cheap', verzucht The Tribune.
Overigens is het schandaal rond Rani opgelost. Volgens het IOC is de test die Rani positief bevond niet goed uitgevoerd en moet de atlete haar medailles terugkrijgen.
1.Pravin Kumar.
The scope for dope in sports.
The Tribune, 14-12-2002.
2 2 - 0 8 - 2 0 0 1 In Oost-Duitsland was doping verplicht
In het communistische Oost-Duitsland gaven trainers en artsen atleten op bevel van de staat anabolen. Dat blijkt uit de archieven van de geheime dienst van de Oost-Duitsers, de Stasi. Onlangs verscheen een boek dat het anabolenproject van de Oost-Duitsers beschrijft: Faust's Gold: Inside the East German Doping Machine.
Boeken als Faust's Gold geven me een onaangenaam gevoel. Omdat de inhoud niet deugt? Nee. Faust's Gold is een interessant boek. Omdat het slecht geschreven is? Dat valt reuze mee. Nee, het probleem met Faust's Gold is de schrijver. Dat is Steven Ungerleider, een sportpsycholoog die sinds de jaren zeventig met Oost-Duitse elitesporters heeft gewerkt. En hij was een vriend van Brigitte Berendonk en haar man. In de jaren zestig was Brigitte Berendonk lid van het Oost-Duitse Olympisch atletisch team. Eventjes. Brigittes vader was arts en kon een baan in het Westen krijgen. Met zijn familie vertrok hij. Brigitte kwam haar oude teamgenoten in 1969 weer tegen, tijdens de Spelen in Mexico, toen ze uitkwam voor West-Duitsland. Ze schrok van de veranderingen in hun lichamen en hun sensationele progressie.
Tot 1968 hadden de beter gevoede, beter uitgeruste en beter getrainde West-Duitsers altijd gewonnen van hun collega's uit het Oosten. Die tijd was voorbij, zou later blijken. Na 1968 zetten de Ossies steeds beter resultaten neer. Op de Spelen van 1976 in Montreal wonnen de Oost-Duitsers bijvoorbeeld 176 medailles. De West-Duitsers maar 39.
Toen ze als atleet vier jaar later, tijdens de Spelen van 1972, door haar voormalige ploeggenoten vernietigend werd verslagen, beschuldigde ze de Oost-Duitsers in krantenartikelen van doping. Niemand geloofde haar. Voor de wereld van de jaren zeventig was Brigitte Berendonk een slechte verliezer.
Die miskenning tekende haar voor het leven. Tot dertig jaar daarna is ze samen met haar man, de moleculair bioloog Werner Franke, blijven zoeken naar bewijzen van haar gelijk. Ze zocht contact met sleutelfiguren in de Oost-Duitse dopingmachinerie, publiceerde artikelen - en toen de muur viel, zette het echtpaar alles op alles om de waarheid boven water te krijgen. Dat lukte.
In 1990 vonden Berendonk en haar man in de archieven van de voormalige Militärmedizinische Akademie der Nationalen Volksarmee geheime wetenschappelijke documenten: scripties, theses en onderzoeksverslagen, die duidelijk maakten wat de Oost-Duitse staat allemaal had bekokstoofd. In haar boek, Doping: Von der Forschung zum Betrug dat september 1991 verscheen, gebruikte Berendonk al iets van dat materiaal. Maar het volledige verhaal verscheen pas in 1997. Toen schreef het echtpaar een grondig gedocumenteerd artikel in de Clinical Chemistry, waarin staat dat ongeveer 500 sportwetenschappers en honderden trainers bij het Oost-Duitse dopingproject betrokken waren geweest. Duizenden atleten hadden sinds 1966, toen het project van start ging, gebruikt.
In 1968 kreeg de kogelstootster Margitta Gummel bijvoorbeeld als een van de eersten anabolen toegediend. Elf weken lang nam ze dagelijks twee pillen Oral Turinabol, dat werd gemaakt door het staatsbedrijf Jenapharm. Het eindresultaat: Gummel verlegde het wereldrecord met twee meter. De ervaringen in 1968 waren zo goed, dat de Oost-Duitse geheime dienst Stasi het programma ging bewaken.
De dossiers die de Berendonks vonden liggen nu in de gerechtshoven. Ziek geworden atleten gebruiken ze als bewijsmateriaal tegen de sportartsen en coaches van het gevallen regime.
Vooral vrouwen kregen problemen. Behalve de bijwerkingen kregen ze ook cystes in hun eileiders en gezondheidsproblemen bij hun kinderen - zoals klompvoeten en hartafwijkingen. De artsen van het programma, blijkt uit de archieven, wisten heel goed dat dit de gevolgen van anabolengebruik door vrouwen konden zijn. Dat ze toch doorgingen kwam omdat de trainers hadden gemerkt dat anabolen vooral bij vrouwen en meisjes de prestaties verbeterden.
De atleten die nu processen voeren hebben ergens nog geluk gehad. Meer dan de hamerwerper Detlef Gerstenberg. In de voorbereiding van de Spelen van Los Angeles in 1984 nam Gerstenberg 34 weken lang hoge doseringen Turinabol. Zijn lever en gal bezweken. Tijdens de operatie die zijn leven moest redden overleed hij. Volgens de advocaten, die nu de belangen van de Oostblok-atleten behartigen, waren er meer gevallen.
Dankzij Brigitte Berendonk en Werner Franke weten we al die dingen. Hun speurwerk en hun artikelen openden de beerput. Ungerleider, de schrijver van Faust's Gold, doet hun werk nog eens dunnetjes over. Zonder dat iemand hem voor rotte vis uitmaakte. Zonder dat hij jaren hoefde te zoeken. Het gemak van Ungerleiders succes steekt schraal af bij de offers die de werkelijke pioniers hebben moeten brengen.
1. Monica Spaulding. Book Review. Faust's Gold: Inside the East German Doping Machine. Steven Ungerleider,
Thomas Dunne Books (St Martin's Press), 2001. Medscape, 14-8-2001. 2 3 - 0 7 - 2 0 0 4 Oost-Duitse dopinggeheimen
Tijdens de communistische dictatuur in Oost-Duitsland experimenteerden wetenschappers met anabolen op sporters. Volgens de honderdvijftig documenten die Brigitte Berendonk en Werner Franke boven water haalden, begon de toediening soms als de sporters veertien jaar oud waren. Hieronder een greep uit de gegevens die het echtpaar in de archieven vond. Eerste experiment
In de tweede helft van de jaren zestig vond het experiment plaats waarvan je hieronder de gegevens ziet. Het betreft de eerste Oost-Duitse proef met het anabool Oral-Turinabol op een vrouw.
De eerste staat dateert uit 1968, toen de vrouw al veertien jaar had getraind. De grafiek geeft aan hoe ver de atlete de kogel weg kon stoten. De blokjes geven het anabolengebruik aan, inclusief de doseringen. De cijfertjes vertellen het aantal milligrammen Oral-Turinabol per dag.
Zoals je ziet stegen de doseringen door de jaren heen. Na het aflopen van de kuur zakten de prestaties in, maar desondanks was na enkele jaren ook het aantal meters dat de vrouw kon werpen zonder spierversterkers met een meter toegenomen.
Vrouwen en kinderen eerst Het dopingproject viel onder het ministerie voor de staatsveiligheid, dat in Oost-Duitsland ook wel 'Stasi' heette. Aan de Stasi rapporteerde sportarts Hoepner, die verantwoordelijk was voor het project:
"Remarkable rates of increase in performances were also noted in the swimming events of women... From our experiences made so far it can be concluded that women have the greatest advantage from treatments with anabolic hormones with respect to their performance in sports... Especially high is the performance-supporting effect following the first administration of anabolic hormones, especially with junior athletes."
Vrouwen en kinderen mochten zich na die ontdekking in warme belangstelling van de dopingartsen verheugen. Daarbij ging het niet alleen om Oral-Turinabol. De Duitsers gebruikten ook testosteron, amfetamine, methyl-DHT alias mestanolone en nog een paar anabolen die je niet snel op de zwarte markt zult vinden.
In de tabel staat trouwens een foutje. Hij omschrijft de actieve stof van Steroid substance 482 als 4-chlor 17a-methyl 17b-hydroxy 5a-androst-4-en-3-one. Dat is een slordigheidsfoutje. Dat moet waarschijnlijk 4-chlor 17a-methyl 17b-hydroxy androst-4-en-3-one zijn.
Mestanolone en Oral-Turinabol waren de belangrijkste middelen van de Oost-Duitsers. OT was een massabouwer, mestanolone diende vooral om de kracht en de agressie te verhogen. Daarom moesten op een gegeven moment zelfs vrouwelijke volleybalspelers de pillen slikken. "Mestanolone, which was available only as an experimental preparation from the research institute ZIMET, was also given to female gymnasts and handball and volleyball players without having been approved for administration to humans, not even in clinical phase I trials. Hoeppner reported it to the Stasi as something he was not willing to be held responsible for. However, the person responsible for the illegal use of STS 646 and other steroids, a pharmacology professor, was even honored for his supportive role in the GDR doping system."
Tien gram per jaar De doseringen stegen in de loop van de tijd. De mannelijke gewichtheffers namen het meest. De doseringen vallen trouwens in het niet wat sporters anno nu gebruiken.
"The drug dosages of the DGV weightlifters were very high, sometimes exceeding, in the upper weight categories, 10 g per year. In 1979, for example, one GDR weightlifter took 11.550 g of Oral-Turinabol plus 13 injections of testosterone esters and hCG."
Steeds meer anabolen nodig De Duitsers ontdekten al snel dat atleten steeds hoger doseringen nodig hadden om verder vooruitgang te boeken. Hieronder zie je een staatje met gegevens van een vrouwelijke verspringer (links) en die van een mannelijke decatleet (rechts).
Op de bovenste rij zie je de doseringen Oral-Turinabol per jaar. Het gearceerde deel is methyl-DHT. Op de onderste rij zie je de prestaties. MK = spierkracht = sterretje. De decatleet ging goed vooruit, maar had daar ook een stijgende hoeveelheid anabolen voor nodig. Bij de verspringster stabiliseerden de prestaties. Ze gingen zelfs licht achteruit.
Epitestosteron Toen begin jaren tachtig duidelijk werd dat de dopingjagers tests voor anabolen ontwikkelden ging het Oost-Duitse dopingapparaat op zoek naar nieuwe technieken. Tot de resultaten behoorden de precursoren DHEA en androstenedione, maar ook cocktails van testosteronpropionaat en epitestosteronpropionaat.
Dopingjagers kunnen exogeen testosteron niet aantonen. Daarom meten ze de verhouding tussen testosteron en epitestosteron. Zolang de concentratie testosteron niet zes keer hoger is als die van epitestosteron is er volgens de tests niks aan de hand. Daarom waren de E/T-cocktails onzichtbaar.
De Oost-Duitsers begonnen toen ook testosteronboosters als Clomid en hCG te onderzoeken. Die veranderden de T/E-ratio niet, ontdekten ze. Populair was de cocktail van 100 milligram testosteronpropionaat en 1500 eenheden hCG.
In de praktijk zag een tienweekse voorbereiding op een wedstrijd eruit zoals je hieronder ziet. De rechthoeken staan voor Oral-Turinabol, de pijltjes voor injecties van 10 milligram testosteronpropionaat, de driehoekjes voor injecties met 25 milligram testosteronpropionaat en de rondjes voor injecties met 100 milligram testosteronpropionaat en 1500 hCG. Elke 'W' staat voor een atleet.
Bijwerkingen Bijwerkingen kwamen veel voor, al ontdekten de Oost-Duitsers geen bijwerkingen die niet ook in Westerse landen bekend waren. Voor vrouwen was het leed soms niet te overzien. Zelfs de later veroordeelde artsen probeerden de overheid over te halen om de vrouwen toe te staan om van de anabolen af te gaan. Dat lukte maar een hoogst enkele keer. Het zijn de meest schokkendste in het verslag van Berendonk en Franke.
"From the records of GDR doping it is also apparent that even "mild" side
effects can affect the life of a young athlete. Hirsutism and so-called "steroid
acne," notably on the body trunk, can be serious problems, physically and
psychologically, for young women, particularly because the effects may be
irreversible. Take the case of a teenage world record holder who developed a
minor gastrointestinal infection and was seen by the team physician, Höppner.
When she undressed, he recognized the bizarre side effects of Oral-Turinabol.
In his comprehensive Stasi report on the Games, he described his shock when
he saw her ("Technik," Vol. II, pp. 193–213):
Kapotte lever Anabolengebruikers in het Westen zullen wellicht geïnteresseerd zijn in wat de Oost-Duitsers ontdekten over het verband tussen kapotte levers en het anabolengebruik. Dat trad op slechts 1 procent van de gebruikers. Daarbij moet je bedenken dat de doseringen die de Oost-Duitsers gebruikten naar de maatstaven van de huidige dopingscene bescheiden waren. Alle atleten met een kapotte lever gebruikten volgens Hoepners verslagen aan de Stasi veel - (enkele grammen per jaar) - of langdurig - (weliswaar met tussenpozen maar wel meerdere jaren) - en gebruikten of anticonceptiepillen (de vrouwen) of dronken veel alcohol (de mannen).
"... 10 elite athletes were referred for hospitalization and admitted for extensive diagnostic tests. The test results indicated that because of the increasing alcohol consumption by certain top athletes in combination with the intake of anabolic steroids, liver damages had appeared, including considerable increases in the size of the organ (hepatomegaly). In female athletes these damaging effects are additionally promoted by contraceptive pills. In two of the athletes tested, liver damages were diagnosed in such an advanced stage that one could not take the responsibility to let them continue with high performance sport."
Zwarte markt Opvallend is trouwens dat Franke en Berendonk tot twee keer toe vermelden dat er in Oost-Duitsland een zwarte markt voor anabolen was. Tegenover de vrouwen die juist graag van de anabolen af wilden - maar niet mochten - waren er ook andere atleten en coaches die graag meer anabolen wilden gebruiken dan de sportartsen gaven. Een segment van die zwarte markt bestond uit negen tot twaalfjarige kinderen die topsporter wilden worden.
In 1983 is er zelfs een onderzoek geweest door de Stasi naar een 'lek' binnen de Oost-Duitse hormoonfabrikant Jenapharm, toen de leiders van het dopingproject opvallend vaak veel epitestosteron vonden in de urinemonsters van atleten die officieel geen doping kregen. Iemand binnen Jenapharm bleek toen preparaten op de zwarte markt te verkopen.
Werner Franke, Brigitte Berendonk. Hormonal doping and androgenization of athletes: a secret program of the German Democratic Republic government. Clinical Chemistry 43:7 1262-1279 (1979). |
|
|
