|
1 6 - 0 8 - 2 0 0 8
Nandrolon elf keer schadelijker voor bloedvaten dan testosteron
(Toxicol Lett. 2007 Mar 8;169(2):129-36.)
Nandrolon doodt de cellen aan de binnenkant van de bloedvaten bij een concentratie die elf keer lager is dan de
concentratie waarbij good old testosteron die bloedvatcellen doodt. Dat ontdekten onderzoekers van de Italiaanse
University of L’Aquila toen ze in reageerbuizen proeven deden met menselijke cellen.
Fors en langdurig anabolengebruik verhoogt de kans op dodelijke hartaanvallen, zeker in
combinatie met recreatieve drugs als coke.
Hoe anabolen dat precies doen, daarover zijn meerdere theorieën die elkaar niet uitsluiten. De meest bekende is dat
anabolen zorgen voor een soms dodelijke vergroting van de hartspier. Die treedt niet op na een enkele
kuur, ook na niet een zware kuur, maar na verloop van tijd. De kans op een vergroting van de
hartspieren wordt groter door de combinatie van anabolen met groeihormoon.
Anabolen hebben ook een direct effect op hart- en bloedvaten. In hoge concentraties
doden anabolen hartcellen en laten in het bloed stolsels ontstaan.
Soms talloze kleine, bijna onzichtbare stolsels, die weefsels afsluiten van de bloedbaan.
Weer een ander negatief effect is dat androgenen bloedvaten nauwer maken. Zelfs het o zo milde DHEA
kan het.
In al die processen zijn de cellen van het endotheel, de binnenkant van de bloedvaten, een sleutelfactor. Anabolen
maken die cellen stijver waardoor de bloeddruk stijgt. De vergroting van de hartspier is
waarschijnlijk een gevolg daarvan. De verstijfde cellen zijn bovendien kwetsbaarder voor bloedstolsels.
Ziedaar de achtergrond van het Italiaanse onderzoek. De onderzoekers stelden bloedvatcellen bloot aan testosteron,
een testosteronprecursor, nandrolon en twee precursoren van nandrolon. Vervolgens keken ze bij welke concentratie
de helft van de cellen stopte met groeien. Het resultaat zie je hieronder.
Hoe meer een anabool de groei van bloedvatcellen remt, des te gevaarlijker is dat anabool voor hart en bloedvaten.
Nandrolon is beduidend schadelijker dan testosteron, zie je hierboven. Dat wisten we al uit
dierstudies.
Verrassend mild is nor-androstenediol. [Misschien is dat spul inderdaad een SARM - red.]
Hieronder zie je het effect van testosteron [blauw], nandrolon [zwart] en norandrostenediol [groen]
op de groei en ontwikkeling van de endotheelcellen. Nandrolon belast de cellen beduidend zwaarder
dan testosteron.
De anabolen verhogen de concentratie calcium in de cel, ontdekken de onderzoekers. Dat calcium activeert waarschijnlijk
zelfmoordenzymen.
"According to these findings, we suggest that the observed endothelial alterations may be considered as events
predisposing to serious damage at the cell vasculature level", schrijven de Italianen.
Hoe serious die damage kan zijn, daarover kunnen
Mike Matarazzo, Jesse Marunde,
Batuhan Tayfun, Kris Dim,
Greg Deferro, Anthony D'Arezzo,
Eddie Guerrero, Fanny Barrios,
Don Youngblood, Charles Durr
en Claudia Bianchi meepraten.
De basis van forse anabolenkuren in de chemische bodybuilding is testosteron, niet nandrolon. Dat is, zo kun je
opmaken uit het Italiaanse onderzoek, helemaal niet zo'n slecht idee.
0 3 - 0 8 - 2 0 0 8
Interleukine-6 is anabole factor
(J Endocrinol. 2008 Jun 3. [Epub ahead of print].)
Muizen die injecties met synthetisch interleukine-6 krijgen verbranden meer vet. Hun spiercellen worden bovendien
gevoeliger voor insuline. Dat blijkt uit een studie die Australische moleculaire wetenschappers binnenkort publiceren
in de Journal of Endocrinology.
Er is iets raars aan de hand met interleukine-6 of kortweg IL-6. Aan de ene kant zien onderzoekers IL-6 als een
ontstekingseiwit,
een eiwit dat cellen aanmaken als het lichaam onder stress staat, bijvoorbeeld na een zware training. Hoe meer IL-6
circuleert in lichaam, des te slechter ben je eraan toe.
Ontstekingseiwitten als IL-6, zo staat in de textbooks, zorgen er bijvoorbeeld voor dat je spiercellen
ongevoelig worden voor insuline en dus minder brandstoffen kunnen opnemen. Geen spul dat
je in lichaam moet spuiten, dus.
Wetenschappers hebben zich zelfs zorgen gemaakt over
middelen die interleukine-6 uitschakelen. Omdat interleukine-6 ook
een rol speelt bij het ontstaan van vermoeidheid door fysieke inspanning, waren de onderzoekers bang dat sporters de
interleukine-6-blokkers gaan gebruiken als brainpowerdrugs.
Maar aan de andere kant gaan er in het dopingmilieu al jaren geruchten over bodybuilders die
interleukine-6 als doping gebruiken. Ze zijn ooit opschreven door Brian Batcheldor in een
column voor Testosterone Nation.
"Yes, there are a handful of bodybuilders who have experimented with interleukin-6, although I have only actually spoken
with one", schreef Batcheldor toen. "He claimed that he made gains from using it, but then he'd also go out searching for
sheep eggs if I told him that they were the ideal protein source. In general, there may still be a lot to learn about the role
of interleukin-6, but the evidence indicates a negative impact from self-administration, so give this one a miss."
[t-nation.com]
Hum.
Nou hebben wij, grijsgeworden dopingverslaggevers, geleerd dat als sporters over doping "zus" zeggen, en wetenschappers
"zo", dat je dan maar moet aannemen dat het "zus" is, en niet "zo". Het recente wetenschapsnieuws over interleukine-6
bevestigt de geldigheid van die vuistregel.
De Australische onderzoekers dienden interleukine-6 twee weken lang toe. Toen ze hun proefdieren na twee weken
bestudeerden, zagen ze dat de spier- en levercellen van de dieren meer van het eiwit
UCP-2 en meer van de vetreceptor
PPARa waren gaan aanmaken.
UCP2 is een eiwit dat de vetverbranding verhoogt, terwijl cellen met meer PPARa meer vetzuren opnemen.
Op papier is interleukine-6 dus helemaal niet zo'n onwaarschijnlijk dopingmiddel. Zeker niet als je daarbij nog een andere recent
verschenen dierstudie betrekt. Volgens dat onderzoek speelt
interleukine-6 een sleutelrol bij de vergroting van spiervezels door training.
[Interleukine-15 duikt op in dopingmilieu]
[Archief Designerdoping]
|
|
|
[Definitie:] "An ergogenic aid is any substance or phenomenon that enhances performance."
(Wilmore and Costill) 
