|
|
[Definitie:] "An ergogenic aid is any substance or phenomenon that enhances performance."
(Wilmore and Costill) 
|
|
|
||
|
||
|
1 1 - 0 8 - 2 0 0 6 De geheime dienst orkestreerde de Oost-Duitse dopingnachtmerrie
De Stasi, de Oost-Duitse geheime dienst, controleerde de Oost-Duitse sport tot in detail. Dat blijkt uit het nieuwe boek van dopingonderzoeker Giselher Spitzer, dat op 10/08/06 in Dresden aan het publiek is gepresenteerd. Doping, staatsterreur en spionage gingen in de oude DDR hand in hand, blijkt uit de zevenhonderd pagina’s tellende studie.
Spitzer schreef eerder over de bemoeienis van de Stasi met voetbalclub Dynamo. In dat boek kun je bijvoorbeeld lezen hoe de spelers van Dynamo soms hallucinerend op het veld stonden omdat ze de DDR-amfetamine Aponeuron hadden gekregen.
Spitzers nieuwe boek gaat verder in op de rol van de Stasi in de DDR-sportwereld. Gefinancierd door de Bondsdag wurmde hij zich door archieven en sprak hij met getuigen. Hij wil dat zijn onderzoek de Duitsers helpt om schoon schip te maken. “Veel sleutelfiguren van toen zijn nooit gestraft”, zegt hij. “Ze werken nog steeds in de sport. Ze vertegenwoordigen ons land in het buitenland.”
Daarom noemt Spitzer graag namen. Van de daders, welteverstaan. De slachtoffers blijven in zijn boek anoniem. Ze hebben al genoeg ellende meegemaakt. Ze verloren hun baan, hun huis, hun vrienden. Ze werden monddood gemaakt. Soms konden ze vluchten naar het Westen, maar daar geloofde niemand hun verhalen - wie iets zei over doping in de communistische arbeidersparadijzen werd verketterd. Vraag maar aan Brigitte Berendonk.
Slachtoffers van de spionnen waren pacifisten, die hun baan verloren. Of het waren sporters met vrienden in het Westen. Of het waren trainers, die het oneens waren met de macht van de Stasi op de sport. Ongeveer één op de tien topsporters werd door spionnen aangewezen als 'staatsgevaarlijk', en verwijderd. Talent was geen factor in de zuivering van de atletische DDR-populatie.
Eén van de namen die Spitzer wèl noemt is die van discuswerpster Evelyn Jahl (in 1980 schreef ze het wereldrecord op haar naam). Ze was één van de zeshonderd Inoffizielle Mitarbeiter of MI's van de geheime dienst in de sport. Haar verslagen over haar collega’s waren zo negatief, dat de Stasi de helft van haar verslagen zwartmaakte – omdat zelfs de Stasi vond dat Jahl te ver ging.
In de loop van de jaren werd de grip van de Stasi op de sport steeds krachtiger. Op de Olympische Spelen van 1972 was tien procent van het Oost-Duitse team spion. In 1984, in Serajevo, was dat al een kwart.
Eén van was de trainer van een voetbalclub die concureerde met het team van Dynamo. Dynamo was de club van de geheime dienst. De directeur van de Stasi, Erich Mielke, was ook directeur van Dynamo, en Mielke dwong scheidsrechters om Dynamo keer op keer te laten winnen. Mielke dwong ook journalisten om de tegenstanders van Dynamo af te kraken.
Toen de trainer na een wedstrijd door een journalist werd bezocht, zei hij: “Je kunt het interview bij Mielke afhalen.” Daarna luisterde de Stasi het huis van de trainer af, en plaatste microfoons op de bank langs het voetbalveld waar hij altijd zat, net zo lang totdat de dienst genoeg informatie had gekregen om de trainer werkloos te maken.
Ongeveer één op de drie mensen die de Stasi benaderde om te spioneren hapte toe. De rest niet. De spionnen werkten in 95 procent van de gevallen vrijwillig, omdat ze er hun voordeel mee konden doen. Soms konden ze zich dingen veroorloven, die andere sporters de kop zouden kosten. Zoals de gewichtheffer, die tijdens de Spelen van 1980 in Moskou werd gepakt op doping – ondanks het programma van de DDR dat detectie onmogelijk maakte. De man had, bleek later, had op eigen houtje extra anabolen genomen. Omdat hij voor de Stasi spioneerde, en verslagen van zijn hand soms op het bureau van chef Mielke zelf waren beland, werd de gewichtheffer niet bestraft. Nu we het toch over doping hebben: Spitzer ontdekte dat het dopingprogramma nog een graadje gewetenlozer was dan we al wisten. Ook kinderen van tien jaar, twaalf jaar kregen anabolen. Turnstertjes en kunstschaatsers kregen de steroïden gemengd door het eten. Daar hebben de jongens van de supplementenindustrie dus de kunst van af gekeken.
“Dit is belangrijke informatie voor de dopingslachtoffers”, zegt historicus Spitzer in een interview met de Duitse publieke omroep ARD. “Veel sporters denken dat ze geen dopingslachtoffer zijn, omdat ze geen pillen of spuiten hebben gehad.”
Spitzers boek heet Sicherungsvorgang Sport. Het is verschenen bij Verlag Hoffmann.
1. Neue Stasi-Studie. Massiver Einfluß auf Spitzensport.
Frankfurter Allgemeine, 10. August 2006.
[Link]
|
|
|
